Servidor na oficina
ou na nube

Son dúas cousas distintas que se chaman igual. A primeira é contratar servizos xa feitos: o correo, os ficheiros compartidos e as ferramentas de oficina en Microsoft 365 ou Google Workspace, o programa de xestión na versión que o fabricante aloxa el, as copias nun servizo de copias. Non administras ningún servidor; pagas por usuario e mes. A segunda é alugar unha máquina virtual nun centro de datos e instalar nela o mesmo que tiñas no armario: Windows Server, a base de datos, o programa. Segue sendo un servidor que alguén ten que administrar, só que está noutro sitio e págase por meses. Cando alguén che vende a nube, pregunta cal das dúas: a primeira quita traballo de administración; a segunda cámbiao de sitio.

O primeiro ano case sempre, porque non hai que mercar nada. A partir do terceiro, depende. Un servidor na oficina é un gasto grande unha vez, máis a licenza, o SAI, o mantemento e as copias, e dura cinco ou seis anos. A nube é unha cota mensual por usuario ou por máquina que non remata nunca e que sobe cando engades xente, espazo ou servizos. Para unha empresa pequena que só precisa correo e ficheiros, a nube adoita saír mellor, porque o servidor propio estaría case baleiro. Para unha cun programa que esixe servidor e moitos usuarios, o servidor propio ben dimensionado adoita amortizarse. O honesto é facer a conta a cinco anos cos dous, incluíndo no servidor propio o tempo de quen o administra, e non quedar coa cota do primeiro mes.

Primeiro pregúntalle ao fabricante do programa se ten versión aloxada por eles ou se admite instalarse nunha máquina virtual na nube. Moitos programas de xestión, de taller, de clínica ou de asesoría teñen xa as dúas opcións, e algúns están retirando a versión de servidor local. Se só existe a versión local, entón si: ese programa decide por ti, e o razoable é manter un servidor na oficina para el e pasar á nube todo o demais, que é a opción mixta. O que non convén é levar a unha máquina virtual na nube un programa pensado para rede local sen probalo antes: hai programas que van ben e outros que se volven inusables pola latencia, e descóbrese cos usuarios dentro.

Con todo na nube, a oficina queda sen traballar: sen correo, sen ficheiros, sen programa. Por iso a nube esixe unha conexión fiable e, na práctica, unha segunda liña de respaldo por outro camiño, que explicamos en internet de respaldo para un negocio. Co servidor na oficina, o de dentro segue funcionando sen internet: o programa, os ficheiros e a impresión; só se perde o correo e o de fóra. É o argumento máis sólido a favor do servidor local en sitios con mala conexión, e deixa de selo en canto chega unha boa fibra con respaldo. Tamén funciona ao revés: co servidor na oficina, se vai a luz, párase todo, e por iso leva SAI.

Fai as súas, para que o seu servizo non caia. Non fai as túas. Se alguén borra un cartafol compartido, un empregado descontento baleira o seu buzón ao marchar ou un ransomware cifra os ficheiros sincronizados, o provedor recupera o que permita a súa papeleira, que adoita ser un prazo curto, e nada máis. Microsoft e Google dino por escrito: a responsabilidade dos datos é do cliente. Por iso un contorno na nube precisa unha copia á parte, noutro servizo ou nun NAS na oficina, igual que o servidor local precisa unha copia fóra. A regra 3-2-1 das copias vale para os dous.

Alguén con nome, nos dous casos. Un servidor na oficina precisa actualizacións, copias comprobadas, un SAI con apagado ordenado, vixilancia dos discos e alguén que se entere cando algo falla; sen iso, chega o día en que non arrinca e non hai copia. Un contorno na nube precisa menos, pero non nada: dar de alta e de baixa usuarios, configurar o dobre factor, revisar quen ten acceso a que, vixiar a copia externa e as contas de quen xa non está. Se na empresa non hai ninguén para iso, o que toca é un mantemento contratado cun técnico asignado, sexa cal sexa a opción. O que non funciona é un servidor, na oficina ou na nube, que ninguén mira.