Que é un SAI
e cando fai falta

A regleta con protección contra sobretensións só actúa cando chega un pico de tensión, por exemplo por unha treboada, e desvíao para que non chegue aos equipos. Se se vai a luz, aínda que sexa un segundo, a regleta non pode facer nada: os equipos apáganse de golpe igual que se estivesen enchufados á parede. O SAI leva unha batería e, cando detecta que falta a corrente, pasa a alimentar os equipos desde ela, de xeito que un microcorte non se nota e un corte longo dá tempo a apagar con orde. Moitos SAI inclúen tamén protección contra sobretensións, así que na práctica fan o da regleta e algo máis. O que non convén é pensar que unha regleta cara protexe contra os cortes: protexe contra outra cousa. E en moitos SAI non todas as tomas teñen batería; algunhas son só de protección, e hai que mirar cales son antes de enchufar.

Son dúas formas de expresar a potencia. Os VA, voltamperios, son a potencia aparente; os W, vatios, a potencia real que consomen os equipos. Os vatios son sempre iguais ou menores cós VA, porque se obteñen multiplicando os VA polo factor de potencia do SAI, e ese factor é menor ca un. Por iso un SAI anunciado cunha cifra grande de VA pode dar bastantes menos vatios dos que parece. O número que importa para escoller son os W: suma o consumo real do que vas conectar, que vén na etiqueta ou na ficha de cada equipo, e escolle un SAI cuxa potencia en vatios o supere con marxe. Se o fabricante só dá os VA e non os vatios, desconfía ou pídellos. E lembra que a potencia di canto aguanta conectado, non canto tempo: iso é a autonomía, e é outro dato.

Depende da batería e, sobre todo, de canto consome o que ten conectado: o mesmo SAI dura moito máis cun router e un NAS ca cun ordenador de sobremesa cunha pantalla grande. Os fabricantes publican táboas ou calculadoras de autonomía segundo a carga, e é a forma correcta de sabelo, porque unha cifra única na caixa adoita estar medida con pouca carga. Para a maioría de oficinas e casas a autonomía non ten que ser longa: ten que abondar para cubrir os microcortes, que son o máis frecuente, e para apagar o NAS ou o servidor con orde nun corte longo. Se precisas seguir traballando horas sen luz, un SAI de oficina non é a ferramenta: iso é outra conversa, con outro orzamento. Ten en conta tamén que as baterías se gastan cos anos e a autonomía real baixa, así que convén probalo de cando en vez, non só o día que se merca.

Depende do que protexas e de como sexa a rede eléctrica do sitio. O off-line, ou standby, deixa pasar a corrente da rúa tal cal e só entra coa batería cando hai un corte; é o máis sinxelo e adoita abondar para un ordenador da casa ou un router. O de liña interactiva, ademais, corrixe as subidas e baixadas de tensión sen tirar de batería, e é o máis razoable para a maioría de oficinas pequenas, NAS e servidores modestos. O online, ou de dobre conversión, xera sempre a corrente desde a súa propia electrónica, así que os equipos non ven nunca a rede eléctrica; é o que se pon en servidores críticos ou en sitios cunha rede moi inestable. A norma europea IEC 62040-3 clasifícaos como VFD, VI e VFI, por se o ves na ficha técnica. Máis protección significa máis prezo, máis calor e máis ruído, así que non fai falta o online para todo.

É a función que converte un SAI en algo máis ca unha batería. O SAI conéctase por USB, ou por rede nos modelos que o permiten, ao equipo que protexe, e avísao de que se foi a luz e de canta batería queda. Con iso, o NAS, o servidor ou o ordenador poden apagarse sós e ben, pechando ficheiros e bases de datos, antes de que a batería se esgote. Sen esa conexión, o SAI aguanta uns minutos e despois o equipo apágase de golpe igual que sen SAI, só que un pouco máis tarde; se o corte dura máis ca a batería, non gañaches nada. Moitos NAS admiten un SAI por USB directamente desde a súa configuración, e algúns poden avisar a outros equipos da rede para que se apaguen tamén. É o primeiro que hai que configurar despois de enchufalo, e o que máis a miúdo queda sen facer.

O que consome moito de golpe e non garda datos. A impresora láser é o exemplo clásico: ao quentar o fusor pide moita potencia de súpeto e pode sobrecargar o SAI ou deixalo sen batería en nada. Tampouco teñen sentido estufas, quentadores, cafeteiras ou calquera aparello que quente, pola mesma razón. O que si debe ir conectado é o que garda datos ou non pode parar: o NAS, o servidor, o ordenador onde está o programa de xestión, o router e o switch, para que a rede e a conexión non caian, e o gravador das cámaras se o hai. As pantallas son opcionais: conectalas permite ver o que pasa durante o corte, pero consomen batería que quizais precises para apagar con orde. Antes de enchufar, revisa que tomas do SAI teñen batería e cales só protección contra picos, porque moitos modelos levan dos dous tipos.