NAS ou nube
para as copias?

Ningún dos dous gaña en abstracto: a pregunta correcta é contra que risco te expós ti, non en xeral. Se o teu punto débil é o erro humano —un cartafol borrado, unha versión sobrescrita— un NAS con histórico de versións devólveche o ficheiro en segundos porque non sae da túa rede. Se o teu punto débil é o edificio enteiro —roubo, incendio, auga, ou un ransomware que percorre toda a oficina— só o que está fóra te salva, e iso é a nube. A maioría de negocios ten os dous riscos á vez, así que a resposta honesta non é «un mellor», é «os dous, con papeis distintos»: o NAS como primeira liña rápida, a nube como rede de fondo cando falla algo máis grande ca un disco. Decide mirando que escenario che pasou xa, ou cal che preocupa de verdade, non comparando fichas técnicas.

Non, e paga a pena separalo do anterior porque non fala de onde está a copia senón de como se comportan os discos entre si. Un NAS en espello (RAID 1 ou similar) escribe o mesmo dato en dous discos á vez: se un falla mecanicamente, o outro segue servindo sen que notes nada, e iso é dispoñibilidade, non recuperación. O problema é que calquera cousa que non sexa un fallo físico de disco —borrar sen querer, sobrescribir un ficheiro, un cifrado por ransomware— ocorre nos dous discos igual de rápido, porque o espello non distingue unha escritura boa dunha mala. Para que exista copia real fai falta unha versión separada no tempo: snapshots, versionado ou unha copia que non se actualice soa. Se o teu NAS só ten espello, tes protección ante avaría de hardware e nada máis; o resto desta lista segue sen estar cuberto.

Ningunha cifra fixa responde a isto, porque o que decide o custo real non é a etiqueta do prezo senón o horizonte temporal e o volume que movas. O NAS concentra o gasto ao principio —o aparello, os discos— e despois só pesa a electricidade e, cada varios anos, substituír un disco que comeza a fallar; pasado ese desembolso inicial, gardar máis datos non encarece case nada. A nube reparte o custo nunha cota que non remata nunca e que normalmente medra co volume gardado, así que canto máis tempo a manteñas e máis datos acumules, máis pesa fronte ao NAS. O que case ninguén mira é o custo de sacar os datos: moitos provedores cobran por descargar nunha restauración grande, xusto o momento en que menos ganas tes de mirar a factura. Compara co teu horizonte real —cantos anos vas manter o sistema— non coa cota do primeiro mes.

Tres copias dos teus datos, en dous soportes de tecnoloxía distinta, con polo menos unha fóra do edificio onde está o orixinal. O número tres conta o orixinal máis dúas copias, porque cunha soa copia calquera fallo nela déixate sen nada; con dúas, terían que fallar ambas á vez, algo moito menos probable se ademais son de natureza distinta. O «dous soportes» é o que achega o NAS —un medio separado do disco do ordenador— e o «unha fóra» é o que achega a nube, ou un disco físico que viaxa a outro enderezo. Por iso NAS e nube non compiten: cada un resolve unha parte distinta da mesma regra, e quen ten só un dos dous cumpre como moito dous terzos dela. Temos un artigo á parte dedicado só a esta regra, coa proba de restauración que a completa; aquí abonda con quedar cos tres números.

Si, e é un dos vectores máis comúns precisamente porque o NAS adoita estar montado como unidade de rede visible desde os mesmos equipos que se infectan. O ransomware moderno, en canto entra nun ordenador, non se limita a cifrar o disco local: percorre activamente a rede buscando unidades e cartafoles compartidos aos que ese usuario teña acceso, e cífraos igual. Se a túa copia vive nun cartafol que calquera equipo da oficina pode escribir sen restrición, esa copia está tan exposta coma o orixinal. O que reduce o risco de verdade son dúas cousas: permisos de escritura limitados a quen realmente os precisa, e unha capa de snapshots ou versións que o propio malware non poida borrar nin sobrescribir cunha conta de usuario normal. Sen iso, un NAS ben alimentado de datos pode acabar sendo o sitio onde o ransomware atopa máis para cifrar, non menos.

Como unha das pezas da regra 3-2-1, si, sempre que se use con disciplina e non como escusa para non facer nada máis. A súa vantaxe é que é barato, portátil e non depende de ningunha cota nin da túa velocidade de subida: copias e lévalo contigo. Os seus dous puntos débiles son os que de verdade importan. Primeiro, se queda enchufado permanentemente, deixa de ser unha copia «fóra» e pasa a ser unha unidade máis que un ransomware pode alcanzar igual que o NAS. Segundo, sen un hábito fixo de conectalo, copiar e gardalo noutro sitio, a copia envellece sen que ninguén se decate ata que fai falta e xa non serve. Un disco externo que se conecta, se actualiza e se garda noutro enderezo —ou se rota con outro que xa estaba fóra— cumpre perfectamente o papel da copia offsite, sen necesidade de nube.

O que fixa a frecuencia non é unha norma xeral, é a cantidade de traballo que estás disposto a refacer se o fallo ocorre xusto antes da seguinte copia. Un despacho que factura a diario non pode permitirse perder unha semana de facturas; un cartafol de fotos familiares que case non cambia pode vivir cunha copia mensual sen drama. O segundo que decide a frecuencia é se a copia é manual ou automática: unha tarefa manual «cando me lembro» acaba espazándose soa co tempo, mentres que unha programada mantén o ritmo que lle poñas sen que dependa de ninguén. Para datos que cambian todos os días —vendas, correo, documentos de traballo— o razoable é unha copia automática diaria como mínimo, e algo máis frecuente se o que non podes permitirte perder se mide en horas. O punto de partida sempre é o mesmo: mira canto traballo produces entre copia e copia, non canto espazo ocupa.

Restaurando de verdade, non comprobando que o proceso de copia «remata sen erro», que é o que case todo o mundo confunde con que funciona. Un traballo de copia pode rematar en verde durante meses mentres copia un cartafol baleiro, unha versión antiga ou un disco que se encheu hai tempo, e a interface seguirá dicindo que todo vai ben. A proba real ten tres partes: escolle un ficheiro ao chou, non o máis recente nin o máis doado; restáurao nun sitio distinto do orixinal, para non confiar en que «xa estaba aí»; e ábreo para comprobar que o contido é o correcto e non unha versión de hai meses. Faino con calendario fixo, non só cando algo cheira mal, porque o fallo silencioso é a norma, non a excepción, nas copias que nunca se probaron. Se nunca fixeches este exercicio, non sabes se tes unha copia de seguridade ou só a sensación de tela.