Cámaras na comunidade
e no aparcadoiro

Depende de onde estea o edificio, porque en Cataluña a propiedade horizontal non se rexe pola Lei de Propiedade Horizontal estatal senón polo Codi civil de Catalunya, no seu libro quinto. Ningunha das dúas normas nomea as cámaras de forma expresa. En Cataluña, un acordo que non ten fixada unha maioría distinta apróbase por maioría simple dos propietarios que participan na votación, que ademais ten que representar a maioría simple das súas cotas (artigo 553-25); se a instalación esixise obras que afectan á estrutura ou á configuración exterior do edificio, entraría en xogo outra maioría máis alta. Fóra de Cataluña, o precepto que encaixa é o artigo 17.3 da LPH, que pide tres quintas partes do total de propietarios e de cotas para establecer servizos de vixilancia. En calquera caso, a cifra exacta para o voso edificio confírmaa o administrador ao preparar a orde do día, porque o punto ten que figurar nela para poder votarse.

Pode, pero non pola súa conta. A Axencia Española de Protección de Datos resúmeo así: a cámara só pode captar a praza da que é titular quen a instala e unha franxa mínima de zona común que non sexa posible evitar, e necesita a autorización previa da xunta de propietarios, que debe constar na acta. É dicir, o veciño non pode decidir el só que parte do garaxe común queda gravada, aínda que a cámara estea aparafusada na súa columna e a pague el. Na práctica, iso obriga a pensar o encadramento antes de pedir o permiso: unha cámara apuntada á propia praza desde o ángulo axeitado capta moi pouco corredor, mentres que unha posta de calquera maneira varre medio soto, o coche do veciño e a porta do ascensor. Se un veciño xa ten unha cámara instalada sen ese acordo, o razoable é levalo á seguinte xunta en lugar de deixalo correr, porque a situación non se arranxa soa co tempo.

Só as persoas que a comunidade designe, e ninguén máis polo feito de ser propietario. O habitual é que sexan o presidente, o administrador ou ambos, pero o importante é que estea decidido e que cada un entre co seu propio usuario e contrasinal. A AEPD é rotunda nun punto que a algunhas comunidades lles sorprende: as imaxes non poden estar accesibles aos veciños a través da canle de televisión comunitaria, por cómodo que pareza ver o portal desde o salón. Tampouco ten sentido que o contrasinal do gravador circule polo grupo de WhatsApp da escaleira. O gravador, ademais, ten que estar nun lugar vixiado ou de acceso restrinxido, non nun armario do rellanzo que abre calquera. E aínda que a norma non esixe levar un rexistro formal de cada consulta, convén anotar quen revisou que e por que: o día que un veciño pregunte quen viu unhas imaxes, a comunidade poderá responder con algo máis ca unha suposición.

Non como norma xeral. O acceso ás imaxes está restrinxido ás persoas designadas pola comunidade, e se ese acceso se fai a través de internet, tamén ten que estar protexido cun usuario e un contrasinal que só coñezan esas persoas. Unha aplicación instalada no móbil de cada propietario coa conta do gravador converte a videovixilancia do edificio en algo que calquera pode mirar a calquera hora, incluídas as entradas e saídas dos seus veciños, que é xusto o que a normativa tenta evitar. Se a comunidade quere que o presidente ou o administrador poidan consultar algo desde fóra, créase un usuario para cada un, cos permisos xustos, e retírase o día que deixan o cargo. Ese último paso é o que máis se esquece: o presidente cambia cada poucos anos e o seu acceso adoita seguir activo moito despois. Convén revisalo en cada cambio de cargo, igual que se cambian as sinaturas do banco.

Un mes como máximo desde que se captan, igual que en calquera outra instalación de videovixilancia; ser unha comunidade non cambia o prazo. Pasado ese mes as imaxes bórranse, e o correcto é que o faga o propio gravador sobrescribindo o máis antigo, sen que ninguén se teña que lembrar. A excepción é unha gravación que acredite un delito ou unha infracción: nese caso non se garda todo o mes seguinte, senón ese fragmento concreto, que acompaña a denuncia e queda á disposición da policía ou do xulgado. O que non vale é que un veciño pida unha copia do vídeo para resolver pola súa conta unha raiadura no coche: se hai un feito que denunciar, as imaxes van polo circuíto da denuncia. E se a policía as pide, faino no marco dunha actuación policial ou xudicial, e ese requirimento é o que ampara a comunidade para entregalas.

Pode, pero hai que ter claro que non é unha función técnica neutra: a AEPD considera que a matrícula dun vehículo é un dato persoal, igual que a imaxe dunha persoa, porque permite identificar a alguén de forma indirecta. Captala e gardala é, polo tanto, un tratamento de datos, coas mesmas obrigas que o resto da videovixilancia: unha finalidade concreta e xustificada, información a quen entra e acceso restrinxido aos datos. Nun aparcadoiro de pagamento ou nun garaxe con moitas prazas, abrir a barreira aos vehículos autorizados pode ser unha finalidade razoable; nunha comunidade pequena, activar a lectura de matrículas porque o equipo a trae de serie non o é. Antes de acendela convén decidir para que se quere, quen verá ese rexistro e canto tempo se conserva, e reflectilo na documentación da comunidade ou da empresa titular, non deixalo na configuración por defecto do aparello.

Si. Se as cámaras captan persoas que traballan no edificio —o conserxe, o persoal de limpeza, o de mantemento do garaxe—, á videovixilancia da comunidade súmanselle as obrigas de calquera empresa que grava traballadores, e a primeira é informalos antes, de forma expresa, de que hai cámaras, onde están e para que. A propia ficha da AEPD sobre comunidades remite ás regras do control laboral neste punto. Tamén se aplican os mesmos límites: nada de cámaras no cuarto onde o conserxe se cambia ou descansa, aínda que sexa un espazo da comunidade. Se unha empresa externa de limpeza ou de mantemento traballa no edificio, convén que tamén saiba que hai cámaras, para que o transmita ao seu persoal. Desenvolvémolo con detalle no artigo sobre gravar empregados, que vale igual para unha comunidade que contrata a alguén que para calquera negocio.

Non. A responsable do tratamento é a comunidade de propietarios, e a AEPD déixao claro: contratar un servizo de videovixilancia externo ou encargar a instalación a un terceiro non exime a comunidade de cumprir a normativa de protección de datos. O instalador monta e configura, pero quen decide que se grava, quen o ve e canto tempo se garda é a comunidade, e é a ela a quen se dirixe calquera reclamación. Por iso o cartel leva o nome da comunidade e non o da empresa que puxo as cámaras. Antes de poñer o sistema en marcha, ademais, a comunidade ten que elaborar o rexistro de actividades de tratamento desta videovixilancia, un documento interno que non se presenta en ningures; a AEPD ofrece a ferramenta Facilita RGPD e un modelo na súa guía. Unha boa instalación deixa todo isto encamiñado, pero a sinatura e a responsabilidade seguen sendo da comunidade.