Como medir
a cobertura wifi

É a potencia coa que o teu dispositivo recibe o sinal, medida nunha escala logarítmica: por iso os números son negativos e por iso unha diferenza que parece pequena en realidade é enorme. Cada 3 dBm de caída equivale á metade da potencia recibida, así que pasar dun valor bo a un poucos puntos peor non é un matiz, é perder boa parte do sinal real, aínda que no papel pareza un cambio pequeno. Por iso dous puntos que a simple vista parecen «case o mesmo» no mapa de dBm poden comportarse de forma completamente distinta na práctica, un sobrado e o outro cortándose. O contraintuitivo é a dirección da escala: canto máis negativo, peor, así que −80 dBm soa como un número máis grande ca −45 dBm e é xusto ao revés, −45 é sinal excelente e −80 é practicamente nada. Fíate sempre do número exacto, nunca da sensación que dá lelo por primeira vez.

Depende de para que uses a conexión, que é o que unha táboa de valores non pode dicirche por si soa. Para navegar ou mandar mensaxes abonda con bastante menos ca para soster unha videochamada estable ou subir un ficheiro pesado, así que un valor que a alguén lle sobra pode quedar curto para quen traballa con vídeo todo o día. O limiar práctico que usamos, −67 dBm, está pensado para o uso máis esixente habitual nunha casa ou unha oficina: vídeo e videochamadas sen cortes, a franxa que chamamos «suficiente». Por debaixo, na franxa «xusta», a navegación aguanta pero as videochamadas xa sofren, e máis abaixo aínda deixa de servir para calquera cousa aínda que o móbil siga mostrando conexión. O importante non é memorizar un único número senón relacionalo co que se fai en cada punto: o escritorio onde traballas esixe máis marxe ca o corredor polo que só pasas camiño doutro cuarto.

Porque non seguen ningún estándar: cada fabricante decide cantas raiñas pinta para cada nivel de sinal, así que un iPhone e un Android no mesmo sitio poden mostrar cousas distintas sen que ningún minta tecnicamente. O problema práctico é peor do que parece: case todos os teléfonos seguen ensinando dúas ou tres raias cheas cun sinal que xa non serve, porque as raiñas están pensadas para tranquilizar, non para diagnosticar. Iso é o que fai que alguén xure que «aquí hai cobertura de sobra» mentres a videochamada se corta constantemente diante del. Se vas decidir onde pór un punto de acceso ou se fai falta mercar algo, as raiñas non che dan ningún dato co que traballar, porque non son comparables entre dispositivos nin entre visitas. O número en dBm si o é: pódese comparar entre teléfonos, entre puntos da casa e entre medicións feitas en días distintos, que é xusto o que precisas para decidir con criterio.

Calquera analizador de wifi que mostre o dato en dBm e non só en barras de calidade serve; non fai falta pagar nin crear ningunha conta para isto. En Android, se non queres instalar nada, o propio menú de axustes de rede adoita ensinar o valor no detalle da conexión activa, sen pasar por ningunha aplicación externa. Nun portátil pasa o mesmo: as ferramentas de diagnóstico de rede do propio sistema móstrano, así que tampouco precisas instalar software adicional se tes un á man durante a rolda de medición. En iPhone, Apple non expón ese dato ás aplicacións normais, así que se na casa só hai iPhones, a alternativa máis práctica é pedir prestado un Android un anaco ou usar un portátil para facer a rolda de puntos. O que importa ao escoller ferramenta é que mostre o número exacto en dBm, non un semáforo de cores nin unha nota sobre dez que volve agochar o dato real que precisas.

Non, e confundilas leva a mercar cousas que non fan falta. A cobertura é canto sinal en dBm chega a un punto; a velocidade é cantos megas pasan realmente por esa conexión nese momento concreto. Podes ter un sinal excelente e aínda así unha velocidade mediocre se a canle está saturada por outras redes, se hai moitos aparellos competindo á vez ou se o dispositivo co que mides é limitado. Ao revés, un sinal axustado ás veces dá para navegar sen problema se ninguén máis está tirando da rede nese instante. Por iso convén medir as dúas cousas nos puntos que fallan: se o sinal é bo e a velocidade non, mercar un repetidor ou mover o router non arranxa nada, porque o problema non está aí. Ese caso concreto, sinal correcto con rendemento malo, hai que diagnosticalo por outro camiño, mirando o reparto do tráfico e a saturación, non a cobertura do sinal.

Si, porque contan historias distintas e as dúas son útiles para decidir onde colocar algo. A banda de 5 GHz dite ata onde chega a velocidade alta antes de afundirse; a de 2,4 GHz dite ata onde chega a cobertura básica, aínda que sexa máis lenta. Se o teu router xunta as dúas bandas baixo o mesmo nome de rede, o móbil escolle só cal usar e en varios puntos queda enganchado á peor sen que te decates, así que para medir ben convén forzar a conexión a cada banda por separado, aínda que despois volvas deixalas xuntas. O patrón que adoita aparecer é que a de 5 GHz cae en seco nada máis cruzar o primeiro muro groso, mentres a de 2,4 GHz segue presente varias estancias máis alá, pero con menos marxe. Ese contraste entre as dúas é xusto o que indica se o oco se enche movendo o router ou se fai falta un punto novo no medio.

Como mínimo un por estancia, e sempre no sitio e á altura onde de verdade se usa o wifi, non no medio do corredor de paso. Pensa nos puntos que importan de verdade: o escritorio onde traballas, o sofá onde ves series, a cama, a terraza se traballas aí segundo a época, o TPV dun comercio, a caixa dunha tenda. Un plano con poucos puntos ben escollidos vale moito máis ca moitos medidos ao chou por toda a casa. Convén anotar cada valor xunto ao punto no plano, coa data e a hora, porque se algún día repites a medición —tras mover o router ou engadir un punto de acceso— precisas comparar o mesmo co mesmo e non unha foto distinta da casa. Se nalgún punto o valor sae moi distinto entre dúas visitas sen cambiar nada dentro da casa, sospeita de interferencias puntuais, como unha rede veciña nova, antes de dar o dato por definitivo.

Entón o problema non é de cobertura, e iso xa é un resultado útil: descarta media lista de causas posibles dun golpe. Se o dBm é bo no punto onde falla pero o uso real segue sendo malo, hai que mirar outras tres cousas: se a liña en si funciona ben probando cun cable, se a canle wifi está saturada polas redes doutros pisos ou por moitos aparellos propios acendidos á vez, e se hai algún dispositivo antigo ou defectuoso ocupando quenda máis tempo do que lle corresponde. Ese é un diagnóstico distinto ao de cobertura, coa súa propia orde de comprobación, e convén seguilo paso a paso en vez de probar cousas soltas, porque cada paso descarta o seguinte e evita gastar diñeiro nun aparello que non ía arranxar nada. A medición de dBm que acabas de facer non se desperdicia: confírmache que non fai falta tocar o reparto do sinal pola casa.