Cantos nodos
de wifi mesh?

Normalmente dous: o router onde xa está e un nodo no extremo con peor cobertura. Se o piso é alongado, con corredor longo e dous ou tres muros de carga de ladrillo macizo polo medio, pode facer falla un terceiro para resolver o tramo final do corredor ou un cuarto illado. O habitual é que un piso diáfano de ata 90 metros se resolva con un ou dous, e que só o que ten corredor e muros grosos suba a tres. O erro contrario é máis frecuente do que parece: montar tres ou catro nodos porque o piso se ve grande no plano, cando en realidade son dous ben colocados os que faltaban. Máis de tres nodos nunha vivenda normal case sempre significa que están mal situados, competindo polo mesmo espazo de radio en vez de repartir cobertura. Antes de sumar un nodo máis convén comprobar se o segundo está a media altura e a medio camiño, non agochado nun moble.

Un por andar como punto de partida, contando o andar onde está o router: nunha casa de tres andares, tres nodos, aliñados na mesma vertical para que atravesen un forxado e non un forxado máis dous muros en diagonal. Se hai soto ou garaxe separado do resto da casa, súmao á parte e non o contes como un andar máis, porque o forxado que o separa atenúa moito máis ca un tabique interior e necesita o seu propio punto. Se ademais queres cubrir xardín ou piscina, ese é outro punto adicional específico para o exterior, non un nodo interior orientado cara a fóra, que reparte mal e deixa o interior peor servido. En casas de tres andares ou con soto non é raro chegar a catro nodos, pero convén comezar polos mínimos e ir sumando só onde de verdade falla o sinal, non por cada estancia que no plano queda lonxe do router.

Non. Un repetidor clásico capta o sinal do router e retransmíteo baixo outro nome de rede, así que o dispositivo non cambia só de punto: hai que desconectarse a man e ademais pérdese boa parte da velocidade en cada salto. Un sistema mesh mantén un único nome de rede en todos os nodos e é a propia rede a que decide en cada momento por que punto te conecta segundo por onde te moves, sen que o usuario note o cambio. Para unha soa zona con pouca cobertura, un repetidor pode abondar e sae máis barato. Pero en canto hai máis dun punto que cubrir, ou xente que se move pola casa co móbil ou o portátil, o mesh evita o problema típico do repetidor: quedar enganchado ao nodo afastado e lento porque o dispositivo non cambia de rede só. É a diferenza entre unha rede que decide e unha rede que tes que xestionar ti a man cada vez.

Bastante mellor, si. Cando o nodo fala co router por cable en lugar de polo aire, deixa de gastar unha parte da súa capacidade de wifi en comunicarse consigo mesmo, e todo o ancho de banda dispoñible nese nodo queda libre para os teus dispositivos. Por wifi, cada salto entre nodos resta velocidade; con dous ou tres nodos en fervenza polo aire, o último pode quedar bastante por debaixo do que chega ao primeiro. Por iso, sempre que exista tubo, canaleta ou unha roseta de rede preto do punto onde vai o segundo nodo, recomendámolo sen dubidalo, aínda que supoña pasar un tramo de cable adicional. Non fai falla cablear todos os nodos: abonda con que o máis afastado, ou o que máis carga soporta, teña esa conexión de volta ao router. Nunha reforma ou unha obra nova é o momento de deixar previsto ese cableado, porque engadilo despois implica rozas ou canaleta á vista.

Porque o operador só é responsable ata o router: de aí cara a dentro, a instalación é cousa túa, e unha fibra de 1 Gb cunha wifi mal repartida nótase exactamente igual de lenta ca unha liña feble. O pescozo de botella case nunca está na liña contratada, senón en cantos obstáculos hai entre o router e o sitio onde usas o móbil ou o portátil, e en se o nodo que debería cubrir esa zona está ben colocado. É doado comprobalo: conecta un portátil por cable xusto ao router e mide a velocidade; se aí chegan os megas contratados, o problema non é o operador, é o reparto dentro da casa. Contratar máis velocidade nese caso non cambia nada, porque o límite non é canto entra no router senón canto sae ben repartido desde aí. Antes de subir de tarifa, paga a pena revisar a colocación dos nodos.

No chan, porque o sinal repártese peor desde aí que desde un moble a media altura. Dentro dun moble pechado, detrás da televisión ou nun caixón, porque o metal e a pantalla bloquean boa parte do sinal e son sitios que a xente escolle por estética, non por cobertura. Pegado á caldeira ou ao cadro eléctrico, porque xeran ruído eléctrico que provoca cortes que parecen aleatorios e son difíciles de diagnosticar. E nunca no punto exacto onde non hai cobertura: ese é o erro máis repetido de todos. O nodo non vai onde falla o sinal, vai a medio camiño, no sitio onde o sinal do nodo anterior aínda chega ben, porque un nodo colocado na zona morta recibe mal e polo tanto reparte peor do que reparte o router só. Se dubidas entre dúas localizacións, escolle sempre a máis despexada e á vista, aínda que esteticamente guste menos.

Non. Pasado o punto xusto, os nodos comezan a estorbarse entre eles: compiten polo mesmo espazo de radio, solápanse os sinais e en vez de sumar cobertura, a rede perde eficiencia decidindo constantemente por que nodo conectar cada dispositivo. É bastante habitual que unha instalación mellore quitando un nodo de máis e recolocando ben os outros dous, en vez de sumando un cuarto. Isto pasa sobre todo cando os nodos se compraron todos de golpe sen medir antes onde fallaba realmente a cobertura, e se repartiron por intuición ou por cuarto en vez de por onde estaban os obstáculos de verdade. A regra práctica é sumar un nodo por cada zona que o anterior non resolve, e despois probar sen o último: se a cobertura non empeora, sobraba. Mercar de máis non sae caro só en diñeiro, tamén complica a rede e pode empeorar o resultado que se buscaba mellorar.

Para un local pequeno, si: con dous nodos, un na zona de público e outro na trastenda, adoita abondar igual que nunha vivenda. Para unha nave ou un taller grande, normalmente non é a ferramenta axeitada, porque o mesh doméstico está pensado para un número limitado de dispositivos conectados á vez e para espazos con cuartos, non para naves diáfanas con maquinaria metálica que interfire no sinal. Aí o que corresponde son puntos de acceso profesionais cableados con PoE, que reciben alimentación e datos polo mesmo cable de rede, aguantan moitos máis dispositivos simultáneos que un nodo mesh doméstico, e permiten controlar e axustar a cobertura por zonas de forma independente. Tamén facilitan separar a rede de oficina, a de produción e a de convidados, algo que un sistema mesh de consumo non está pensado para xestionar con garantías nun ambiente con moito tráfico.