A túa tenda,
sempre cobrando.

Case sempre é a conexión, non o propio datáfono: wifi saturada polo móbil dos clientes, un router doméstico que non está pensado para aguantar cobros todo o día, ou un cableado feito ás présas cando se montou a tenda. Separamos a rede do TPV da de clientes e da de xestión, cada unha no seu propio segmento, para que un pico de xente conectada á wifi da tenda non lle quite largo de banda ao cobro. E para o momento en que a liña principal falla —que pasa, cedo ou tarde, con calquera operador— convén ter unha vía alternativa que entre soa sen que ninguén teña que facer nada no mostrador, porque unha tenda que non pode cobrar en hora punta perde vendas que non volven. Explicámolo en internet de respaldo para o teu negocio, pensado precisamente para este tipo de situación.

Si, e convén vela como parte da seguridade do negocio, non como un capricho. Montamos unha rede á parte para os clientes que non toca en ningún punto a caixa, o TPV nin os sistemas onde están os teus datos: aínda que alguén conectado desde esa rede intentase algo, non tería forma técnica de chegar ao resto. Ademais da seguridade, mellora a experiencia: a wifi da xente navegando ou vendo vídeos non compite por largo de banda co cobro nin coas cámaras, que en moitas tendas tamén dependen da conexión. Configurámola cun contrasinal propio, fácil de dar e de cambiar sen tocar o resto da rede, e separada a nivel técnico, non só cun nome de rede distinto. En tendas con varios puntos de venda deixámola igual en todas, para que un empregado que rota entre locais atope sempre a mesma estrutura e non teña que improvisar en cada sitio.

Depende do tamaño do local e de onde estean os puntos que de verdade importan: entrada, caixa, almacén e, se é o caso, a zona de probadores ou de produtos de máis valor. Non ten sentido cubrir cada recuncho se iso significa gastar en cámaras que non achegan nada e complican o sistema; tampouco ten sentido aforrar na entrada ou na caixa, que son os puntos que case sempre acaban importando cando hai un incidente. Facemos unha visita, vemos o percorrido real da tenda e dicímosche o xusto, nin de máis nin de menos, con acceso desde o móbil para consultar en remoto e gravación conforme ao RGPD. En tendas con varias plantas ou con almacén separado do local de venda, o criterio cambia bastante respecto a un local dunha soa sala, así que non hai unha cifra que sirva para todos os casos. Desenvolvémolo en cantas cámaras necesito segundo o local.

O erro máis habitual é encadrar pensando en identificar caras en vez de no que de verdade fai falta ver: mans na caixa, quen entra e sae, o almacén. Salvo un motivo moi concreto e xustificado, non convén apuntar directamente á cara de cada cliente que entra, e si convén que a cámara da caixa capte ben a zona onde se manexa o diñeiro e o TPV. No almacén o criterio é distinto: aí importa máis ver accesos e movemento ca caras, porque non é unha zona de atención ao público. Tamén hai puntos que non se deben gravar nunca, como os probadores ou os aseos, sen excepción. Colocamos as cámaras segundo ese criterio, non segundo onde quede mellor o cable, e axustamos o ángulo na propia visita antes de fixalas. Explicámolo con exemplos concretos en onde colocar as cámaras nun comercio, incluída a parte de que zonas quedan fóra dos límites.

Si, e é obrigatorio con independencia de cantas cámaras teñas ou de se gravan as persoas de preto ou só de paso. O cartel ten que estar visible antes de entrar na zona gravada, non agochado nun lateral, e dicir con claridade que hai videovixilancia e onde se pode pedir máis información. Non é un trámite decorativo: se falta, a instalación enteira queda exposta aínda que o resto —gravación cifrada, conservación limitada, acceso restrinxido— estea ben feito. Incluímolo sempre na instalación, co modelo e a localización pensados para que se vexa sen que resulte invasivo, e comprobamos que o texto se axusta ao que esixe a normativa. En tendas con varios accesos —porta da rúa e entrada de persoal ou de mercadoría, por exemplo— fai falta un cartel en cada punto de entrada á zona gravada, non só no principal. Explicámolo en cartel de cámaras: que esixe e como facelo ben.

Con máis de un local, a diferenza entre unha instalación pensada para unha tenda e outra pensada para varias nótase moito. Convén que a rede, as cámaras e o TPV sigan a mesma estrutura en todos os puntos, para que un empregado que cambia de tenda atope o mesmo e para que revisar as gravacións ou o estado da conexión non signifique entrar nun sistema distinto en cada sitio. Tamén axuda ter visibilidade centralizada: ver desde un único acceso que tenda ten a conexión caída ou a cámara desconectada, en lugar de decatarte porque alguén chama desde o local. Cando crece o número de tendas adoita pagar a pena unificar tamén quen dá soporte, para non depender de que cada local resolvese os seus problemas de conectividade e seguridade pola súa conta e de forma distinta. Vémolo con detalle en solucións para empresas, co enfoque por sector que lle corresponde ao comercio.