Onde colocar as cámaras
nun comercio

A cámara da caixa colócase por riba da cabeza de quen cobra, mirando de fronte ao mostrador: mans, caixón e TPV son o que importa, non a cara do cliente completa nin o teito. Colocala demasiado alta só capta gorras e coroas; demasiado baixa, o propio corpo de quen despacha tapa o plano en canto se inclina. O rango que funciona na maioría dos mostradores é de 2,2 a 2,6 metros, inclinada cara ao plano de traballo e lixeiramente a un lado do caixeiro, nunca xusto enriba da súa caluga. Convén probala con alguén real detrás do mostrador antes de fixala con parafusos: o que se ve ben na pantalla do instalador de pé pode non coincidir co que grava á altura real dun empregado sentado ou de estatura baixa. Ese axuste de cinco minutos evita repetir a obra.

Cobre moito terreo e demostra pouco. O ollo de peixe dá unha vista xeral do local que serve para saber por onde se moveu alguén, pero a distorsión dos seus bordos rara vez permite identificar unha cara ou precisar que man colleu que produto, que é o que de verdade fai falta o día que hai un furto. Ten sentido como complemento do centro do local, apoiando as cámaras de punto fixo, nunca substituíndoas: a da caixa segue facendo falta encadrada ao mostrador, e a da entrada segue facendo falta mirando de fronte a quen chega. Un erro habitual é mercar unha única cámara de gran angular pensando que substitúe tres, e descubrir o día do roubo que a imaxe é preciosa pero inútil como proba. Se o orzamento é axustado, mellor menos cámaras ben encadradas ca unha panorámica que o ve todo e non demostra nada.

Só o mínimo necesario para identificar a quen entra: a porta e aproximadamente un metro de limiar, non a beirarrúa completa nin o paso de peóns. Unha cámara de fachada que come toda a rúa grava veciños, repartidores e coches que nada teñen que ver co comercio, o que ademais de innecesario xera un problema de protección de datos: cantas máis persoas alleas ao negocio capta a cámara, maior é a responsabilidade de quen a instala. E non é só un problema legal en abstracto: unha cámara orientada cara ao portal de enfronte ou cara á fiestra do veciño xera queixas reais e, ás veces, unha denuncia que se podería evitar cun simple axuste do ángulo. Abonda con inclinar o obxectivo cara abaixo e comprobar en directo que aparece no encadre antes de fixar o soporte.

Si, e adoita ser o punto máis esquecido. A porta que comunica a tenda coa trastenda, e o punto de carga e descarga se o hai, son por onde desaparece material sen que ningún cliente nin empregado no mostrador o vexa pasar. A diferenza do furto en tenda, que adoita quedar rexistrado pola cámara da caixa ou do lineal, a mingua do almacén case nunca ten testemuñas, así que unha cámara ben posta nese paso concreto rende máis que dúas ou tres repartidas polos corredores de produto. Non fai falta cubrir todo o almacén: coa porta de acceso e, se existe, a zona de carga é suficiente para saber quen entrou, cando e con que saíu. É tamén o punto onde convén revisar quen ten chave ou código de acceso, porque unha cámara sen control de accesos só rexistra o problema, non o evita.

Non, sen excepción e sen que ningún cartel o arranxe. Vestiarios, probadores pechados e aseos son espazos onde se presupón intimidade e quedan fóra do alcance de calquera cámara, tanto se é para vixiar clientes como empregados. O argumento de «aquí é onde se agocha a mercadoría» non cambia nada: o furto de caixa ou de produto contrólase na caixa, na saída e no propio lineal, non dentro dun espazo pechado pensado para mudarse de roupa. Instalar alí unha cámara, aínda que sexa disimulada ou estea apagada a maior parte do tempo, expón o negocio a unha sanción e, sobre todo, a perder a confianza de clientes e persoal se se descobre. Se o problema real é o furto no probador, a solución pasa por limitar o número de pezas que entran, non por gravar dentro dunha cabina pechada.

De fronte a quen entra, sempre que sexa posible: iso é o único que permite ver unha cara e identificar alguén despois. Unha cámara que mira de costas, seguindo a quen xa entrou, só capta a caluga e a roupa de quen marcha, que serve de pouco se hai que recoñecer alguén nunha denuncia. Se o local só ten sitio ou orzamento para unha cámara na zona da porta, esa cámara ten que mirar cara a quen chega, non cara ao interior do local. A contraluz é o inimigo habitual deste encadre: se a porta dá a unha rúa moi iluminada, a figura de quen entra pode quedar en silueta e perder todo o valor identificativo, así que convén comprobar o encadre a distintas horas do día antes de dalo por bo.

Os metros cadrados non son a unidade que conta, e é o erro máis habitual ao orzamentar unha instalación. O que hai que contar son os puntos críticos: porta de entrada, caixa, paso ao almacén e, se existe, algún lineal que quede fóra da vista desde a caixa. Un local de 80 metros pode necesitar tres cámaras ben postas se ten un mostrador único e un almacén pequeno, ou cinco se ten dúas entradas e varios corredores que tapan a visión. Contar metros cadrados leva a repartir cámaras de forma uniforme polo espazo, que é exactamente o erro que produce vídeo de teitos e corredores baleiros en vez de mans e caras. A forma correcta de dimensionar unha instalación é percorrer o local sinalando cada punto onde realmente pode pasar algo, e poñer alí, e só alí, unha cámara.

Case sempre é mellor non formulalo así, porque o teito dun comercio adoita poder cablearse sen obra maior: teito falso, canaleta vista ou un pasacables discreto resolven a maioría dos locais sen levantar nada. A cámara wifi evita o cable de datos, pero segue necesitando alimentación eléctrica nalgún punto, así que o aforro de traballo é menor do que parece: se de todas formas hai que levar corrente ata a cámara, levar tamén un cable de rede custa pouco máis e dá unha imaxe máis estable, sen cortes nin depender da cobertura wifi do local. O wifi ten o seu sitio en instalacións de aluguer ou temporais, onde non convén facer obra porque o negocio pode mudarse en pouco tempo. Nun comercio con vocación de quedar, cablear desde o inicio aforra desgustos de imaxe conxelada o día que máis se necesita.