12 tendas,
un só panel.

Non, e de feito intentalo adoita saír peor. O habitual é fixar primeiro o estándar —que modelo de cámara, de gravador e de router se vai usar en todas as tendas a partir de agora— e aplicalo nas tendas que abren novas ou que xa tocaba renovar por avaría ou fin de vida do equipo. O resto da cadea vaise migrando por quendas, priorizando as tendas co sistema máis vello, ata cubrir toda a rede nun prazo razoable en vez de parar a actividade de todos os locais á vez. O que si convén evitar mentres dura a migración é seguir sumando sistemas distintos: se unha tenda necesita cambiar o gravador este mes, é o momento de instalar xa o estándar novo e non un terceiro modelo que haberá que substituír outra vez. Cada excepción que se engade durante a transición é un sistema máis que manter despois.

Si, con acceso identificado por usuario e a través dun túnel cifrado ata cada tenda, non abrindo o gravador directamente a internet. O que non se debe facer nunca é a solución rápida de dar de alta o gravador cun enderezo público e un porto aberto: é a forma máis sinxela de conseguir ver as cámaras desde o móbil, pero tamén a forma máis habitual de acabar con esas mesmas cámaras listadas nun buscador de dispositivos expostos en internet, accesibles para calquera. O modelo que funciona en retail é gravar en local e mirar en central: cada tenda garda o seu propio vídeo no seu propio gravador, e unha conexión cifrada permite consultalo desde fóra sen expor nada á rede pública. Así, se unha tenda queda sen internet un anaco, segue gravando igualmente. Que diferenza hai entre depender do gravador local ou dunha nube explícase en gravador NVR ou nube.

Obrigatorio como tal non hai ningunha norma que o diga con ese nome, pero mesturala coa rede do terminal de cobro é asumir un risco que non compensa o que se aforra por non separala. Calquera dispositivo dun cliente conectado á mesma rede que o TPV é, na práctica, un punto de entrada potencial cara ao sistema de pagamento, e iso non depende de que o cliente teña malas intencións: abonda cun móbil con malware sen que o seu dono o saiba. Separala cun portal cativo —a pantalla de benvida que pide aceptar condicións antes de navegar— custa pouco de montar sobre a rede que xa hai en cada tenda. Ademais, facelo ben ten unha vantaxe engadida que non é de seguridade: dá datos reais de afluencia, canta xente entra e en que franxas. A conexión de cada tenda e canta capacidade fai falta para separar ben as dúas redes explícase en fibra e redes.

Un mes como máximo con carácter xeral, e só se conservan máis tempo gravacións concretas que documenten un feito xa denunciado, non o arquivo completo do mes por se acaso. Gardar máis do necesario non é ser máis prudente nin dá máis protección legal: é xusto o contrario, porque conservar gravacións sen un motivo concreto incumpre o principio de conservación mínima que rexe a videovixilancia. Nunha cadea de varias tendas ese prazo ten que ser o mesmo en todas, co mesmo procedemento de borrado automático configurado en cada gravador, porque criterios distintos por tenda son riscos distintos. Tamén fai falta un cartel informativo visible en cada tenda e un único responsable na central capaz de atender unha solicitude de acceso ás imaxes, co mesmo procedemento en todas. Canto tempo convén gardar segundo o tipo de negocio explícase en canto tempo gardar as gravacións.

O primeiro é escoller un modelo único, ou como moito dous segundo o tamaño do local, e usalo en todas as tendas da cadea sen excepcións: iso abarata o mantemento porque o técnico que atende unha incidencia xa coñece o equipo, e permite ter recambios comúns en vez dun stock distinto por tenda. Dentro desa elección, a disxuntiva habitual é cámara por wifi fronte a cámara con cable de rede e alimentación por PoE. Nun local comercial con moitos dispositivos wifi de clientes conectados á vez —xusto o escenario dunha tenda con portal cativo—, a interferencia e a conxestión da wifi fan que o PoE sexa a opción máis fiable, porque non compite polo mesmo ancho de banda sen fíos. O PoE tamén simplifica a instalación en tendas novas, porque un só cable leva datos e alimentación. A comparación completa está en cámaras wifi ou PoE.

Si, sempre, e hai que facelo antes de que a cámara empece a gravar, non despois de instalala. Informar previamente non é un trámite opcional que se poida deixar para máis adiante: é un requisito para que esa gravación poida usarse lexitimamente, por exemplo se algún día fai falta como proba ante un incidente. A forma habitual de cumprilo é un cartel visible en cada zona gravada máis unha comunicación escrita ao equipo, explicando que zonas están cubertas e con que finalidade, que nunha tenda adoita ser a seguridade do local e a prevención de perdas, non a supervisión constante de cada empregado. Con varias tendas convén que ese aviso sexa idéntico en todas, redactado unha soa vez pola central en vez de improvisado tenda a tenda. Que zonas se poden gravar e como informar correctamente o equipo explícase con detalle en cámaras e empregados: que di a lei.