Zenbat denbora
gorde grabazioak

Gehienez hilabete bat irudiak hartzen direnetik, eta muga hori ez da jardunbide egokiko gomendio bat: datuen babeserako araudiak bideozaintzarako ezartzen duena da. Epe hori igarota ezabatu egin behar dira, eta instalazio gehienetan horrek ez du eskatzen inork ezer eskuz egitea, grabagailuak begiztan lan egiten duelako eta zaharrena automatikoki gainidazten duelako diskoa betetzen den bezain laster. Benetako arazoa ez da izaten betetzeko borondatea, baizik eta begizta hori behin bakarrik konfiguratzen dela, instalazio-egunean, eta gero inork ez diola berriro begiratzen. Urteekin, eta batez ere instalatutako diskoa behar baino handiagoa bada, sistemak hilabeteetako grabazioak meta ditzake inor ohartu gabe. Badaezpada denbora gehiago gordetzea, zentzuzko neurria dirudien arren, ez da: araua ez betetzea da, besterik gabe, inork berrikusten ez duelako bakarrik irauten duena.

Ez zenuke eduki beharko, eta hor dago salbuespen honi buruzko nahasmenik ohikoena: jende askok uste du epe orokorra luzatzeko aukera ematen duela behar denean, eta justu alderantziz funtzionatzen du. Salbuespenak ez du ezer zabaltzen sistema osorako; zati oso zehatz bat aurkitzea eta gordetzea ahalbidetzen du, delitu edo arau-hauste izan daitekeen egitate bat egiaztatzen duena, eta grabazio hori oraindik dagoen hilabetearen barruan jarduten bada bakarrik. Hilabete hori igarota, inork zatia garaiz atera ez badu, ez dago ezer berreskuratzeko, gainidazte-begiztak eraman duelako. Zati hori ateratzeak esan nahi du grabagailutik aparteko fitxategi batera eramatea, data, ordua eta kamera identifikatuta, eta ezabatze automatikotik blokeatzea, sistemaren gainerakoak hilabeteko ziklo arruntarekin jarraitzen duen bitartean. Material hori ez da zure bulegoan mugagabe gordeta geratzen: helburua poliziari edo epaitegiari ematea da, ez gorabeheren artxibo paralelo bat metatzea.

Dirudienaren justu kontrakoa da. Urtebete gordetzeko konfiguratutako grabagailu bat ez dago prestatuago, eta ez du berme handiagorik ematen: araudia urratzen ari da egunero hogeita hamaikagarren egunetik aurrera, etengabe eta urratze hori egoteko inolako gorabeherarik behar izan gabe. Eta arazoaren bigarren alde bat ere badago, sarri ahazten dena: zenbat eta denbora gehiago irudiak metatu, orduan eta kalte handiagoa norbaitek disko horretara baimenik gabe sartzen bada, ez baita jada hilabeteko grabazioa, baizik eta kamera bakoitzaren aurretik urte osoan nor sartu, irten edo pasatu den historia osoa. Biltegiratze luzea, baita komertzialki ere, ekipoaren prestazio hobe gisa aurkezten da sarri, baina ez da: azalera gehiago dago agerian, besterik ez. Horrelako grabagailu bat baduzu, zentzuzkoa ez da gehiago gordetzea komeni den galdetzea, baizik eta konfigurazioa lehenbailehen zuzentzea eta begizta hilabetearen barrura itzultzen uztea.

Sistemaren arduradunak eta hark espresuki eta idatziz baimendutako pertsonek bakarrik, eta kamerak jartzea justifikatu zuen segurtasun-helbururako soilik. Horrek kanpoan uzten ditu praktikan oso ohikoak diren eta jende askok arazotzat hartzen ez dituen erabilerak: grabazio bat hirugarren bati jakin-minez erakustea, segurtasunarekin zerikusirik ez duen barne-eztabaida bat ixteko erabiltzea, edo klip bat sare sozialetan edo WhatsApp bidez partekatzea unea barregarria edo deigarria iruditzen delako. Erabilera horietako edozein datu pertsonaletarako sarbidea da, babesten duen lege-oinarririk gabe, pertsona horrek kamerak ikusteko baimen orokorra izan ala ez: baimenak segurtasun-helburua estaltzen du, ez grabatutakoaren ondorengo edozein erabilera. Nork sar daitekeen zerrenda idatziz egon beharko litzateke eta ez behar baino luzeagoa izan, sarbidea duen pertsona bakoitza muga hori inor ohartu gabe hauts daitekeen beste puntu bat delako.

Partikular bati ez zaio bideoa zuzenean ematen, bera agertzen dela eta ikusteko eskubidea duela tematu arren. Duena bere datuetarako sarbide-eskubidea da, eta eskubide hori beste modu batzuetara bete daiteke, adibidez agertzen dela eta zer ordu-tartetan baieztatuta, beren irudia zabaltzeko baimenik eman ez duten hirugarrenak ere agertzen diren kopiarik eman beharrik gabe. Fitxategi osoa ematea, hain zuzen ere, beste pertsona horien datuak tratatzea litzateke, justifikatzen duen lege-oinarririk gabe. Atzean arau-hauste edo delitu posible bat badago, bide zuzena ez da auzokidetik edo erreklamatzen duenetik pasatzen: zati zehatza aurkitzen da, gordetzen da eta poliziaren edo epaitegiaren esku jartzen da, horiek baitute eskatzeko eta tratatzeko legitimazioa. Egoera horretan bazaude eta argi ez badaukazu nola erantzun arriskurik hartu gabe, zentzuzkoena ezer eman aurretik kontsultatzea da.

Legezko gehieneko epea berbera da edozein lekutan: hilabete bat, negozio edo higiezin motaren araberako bereizketarik gabe. Kasu batetik bestera aldatzen dena da muga horren barruan zer epe den zentzuzkoa. Kutxa duen denda batean, non deskuadre edo gorabehera bat ordu gutxitan edo egun pare batean antzematen den, ez dago inondik inora hilabete osoa agortu beharrik. Jarduera etena duen pabiloi edo lokal batean, adibidez asteburuan ixten duena, zentzuzkoa da gutxienez aste pare bat estaltzea, ostiral arratsaldean gertatutako gorabehera bat ez baita agian antzemango norbait astelehen goizean itzuli arte. Ideia orokorra da epea finkatzea zerbait gertatu dela ohartzeko benetan zenbat behar den kontuan hartuta, ez legezko gehienekoa sistematikoki agortzea diskoak uzten duelako. Hilabete osoa beharrik gabe gordetzeak ez du ezer ematen, eta arriskua gehitzen du.

Instalazio batetik bestera asko aldatzen diren hainbat faktoreren araberakoa da: zenbat kamera dauden, zer bereizmenetan grabatzen duten eta hogeita lau orduetan etengabe grabatzen duten ala mugimendua antzematen dutenean bakarrik, horrek izugarri murrizten baitu grabatutako orduen bolumena. Ez dago kasu guztietarako balio duen giga edo tera kopuru bakarrik, eta zure instalazio zehatza ezagutu gabe ematen duenak asmatu egiten du. Garrantzitsua ez da hainbeste disko zehatza kalkulatzea, arazoa ohi denaren alderantziz planteatzea baizik: eskuragarri dagoen diskorik handiena erosi eta zenbat irauten duen ikusi beharrean, edukiera aukeratzen da grabagailuaren gainidazte-begizta legezko mugak ezartzen duen hilabetearen barruan berez eror dadin. Horrela eginda, araua betetzea ez da jada norbait konfigurazioa noizean behin berrikusteaz gogoratzearen menpe egongo: sistemak berak ezabatzen du jada egon behar ez duena, inork esku hartu edo ezer gogoratu beharrik gabe.

Gehieneko epea berbera da, irudiak zure aurrean duzun disko batean ez egon arren; beraz, hemen komeni da zerbitzuaren kontratua ondo berrikustea ontzat eman aurretik. Hodeiko kameren hornitzaile batzuek hirurogei edo laurogeita hamar eguneko historia eskaintzen dute argudio komertzial gisa, lehiakideen aurrean abantaila balitz bezala aurkeztuta. Aukera hori kontratatu eta aktibo uztea araua urratzea da, gaizki konfiguratutako tokiko grabagailu bat edukitzea bezala, eta gainera astungarri batekin: irudiak zuzenean kontrolatzen ez duzun sistema batean daude, hirugarren batek kudeatuta, eta horrek are gehiago zailtzen du haiekin zer egin den eta zenbat denboraz egon diren eskuragarri frogatzea. Erabiltzen duzun zerbitzuak ez badu uzten atxikipena hilabetetik behera jaisten, zerbitzu jakin horrek ez du bat egiten araudiak eskatzen duenarekin, beste alderdi batzuetan prestazio asko izan arren; komeni da hori doitzeko aukera ematen duen bat bilatzea edo konfigurazioa instalatu zuenarekin berrikustea.